Wij hebben
de puntkomma opgediept –
een halte,
een pauze,
even tijd.

We zijn jong maar geen kinderen meer.
We kijken om ons heen, zien, ruiken,
horen wat gebeurt.
“De wereld is om zeep,” roept de ene.
Helemaal ongelijk heeft die niet.
“Niemand is kwaadaardig,” lacht een andere.
Dat is wat overdreven.
“De waarheid ligt in het midden,” zucht de derde.
Maar waarom zou dat zo zijn?
Wij zijn open mensen met een eigen mening.
Toen we kinderen waren
hebben wij catechese gevolgd
en het vormsel gevierd.
Mooie tijd, daar niet van.
Maar dat geloof, wat is dat nù voor ons waard?
Toch zetten wij daar geen eindpunt achter:
geen ‘weg ermee’, of ‘naar recyclagepark’.

In Kommapunt komen wij af en toe bijeen.
De groep is meestal klein maar we zijn allemaal jong.
We doen leuke activiteiten, zomaar,
bijna altijd ontspannend.
Onderweg vinden wij elkaar
en babbelen over wat ons overkomt.
Soms komt daarin ons geloof ter sprake,
of een andere overtuiging.